احمد بن حنبل‏

 

نام وی امام ابوعبدالله احمد بن محمد بن حنبل شیبانی مروزی و سپس بغدادی است.‏

 

در سال ۱۶۴هـ ق در شهر مرو به دنیا آمد و درحالیکه کودکی شیرخواره بود به بغداد انتقال یافت. برخی نیز می گویند:‏ در بغداد متولد شده است. امام احمد در کودکی از نعمت پدر بی بهره بوده و شهرها و جاده های بسیاری را در طلب حدیث پیموده است. از اساتید زمان خویش در حجاز، عراق، شام و یمن استماع حدیث نمود و توجه بسیاری به سنت و فقه داشت تا آنکه به یکی از اشاتید اهل حدیث و امام و فقیه آن تبدیل گشت.

 

علمای هم عصر وی و علمای پس از او نیز او را ستوده اند، امام شافعی می فرماید‏:‏ از عراق بیرون آمدم و کسی را بهتر، داناتر، پارساتر و خداترس تر از احمد بن حنبل نیافتم. اسحاق بن راهویه می گوید‏:‏ احمد حجت بین خداوند و بندگانش بر روی زمین است. ابن مدینی نیز می گوید‏:‏ خداوند این دین را بواسطه ی ابوبکر صدیق -رضی الله عنه-  در روز “رده” یاری رساند و بواسطه ی احمد بن حنبل رحمه الله در روزگار رنج و دشواری آن را کمک نمود. ذهبی می گوید‏:‏ امامت در فقه، حدیث، اخلاص و پارسایی بدو پایان پذیرد. همگی علما بر اینکه وی امامی قابل استناد و حجت بوده اند اتفاق نظر دارند.

 

ایشان در سال ۲۴۱هـ در شهر بغداد و در سن هفتاد و هفت سالگی دار فانی را وداع گفت. ‏

ایشان نیز از پی خود علم و دانش بسیار و راه و منهجی محکم را برای امت اسلام به یادگار گذاشتند. (رحمه الله، وجزاه عن المسلمین خیرًا‏)

مقاله پیشنهادی

بدترین غذا، غذای دعوتی است که افرادی که به آن حضور می‌یابند از خوردن آن باز داشته می‌شوند

«شَرُّ الطَّعَامِ طَعَامُ الْوَلِیمَهِ، یُمْنَعُهَا مَنْ یَأْتِیهَا، وَیُدْعَى إِلَیْهَا مَنْ یَأْبَاهَا، وَمَنْ لَمْ یُجِبِ الدَّعْوَهَ، …