14 شعبان سال 14 ه ق

قادسيه اگر بزرگترين پيكار مسلمانان بعد از عهد نبوت نباشد يقينا يكي از بزرگترين نبردهاي مسلمانان خواهد بود. در توصيف اين جنگ هيچ سخني باريكتر و دقيق تر از توصيف صحابي جليل القدر حضرت جابربن عبدالله انصاري نيست. ايشان فرموده: قسم به خدايي كه هيچ معبودي قابل پرستش غير از او وجود ندارد!ما نديديم كه هيچ يك از مسلماناني كه در قادسيه حضور داشتند، طالب دنيا باشند. سبب اين پيكار آن بود كه حكومت ايران (ساسانيان)در صدد بود با يك جنگ بزرگ، كار مسلمانان را بسازد و شكست هاي پي در پي خود از مسلمين را جبران كرده، روحيه سربازان و مردم ايران را كه در اثر شكست هاي متوالي به شدت آسيب ديده بود، بهبود بخشد. تا اين زمان مسلمانان بسياري از نقاط مرزي ايران را تصرف كرده و سرزمين عراق را از سلطه ايران خارج كرده بودند لذا يزدگرد سوم پادشاه ايران دست به جمع آوري گسترده نيرو زده و فرماندهان عالي رتبه خود از تمام نقاط ايران را به پايتخت فراخواند. اين فرماندهان و بزرگان ايران اختلافات خود را كه چندين سال بود (از زمان كشته شدن خسرو پرويز) كنار گذاشته و بر مقابله با اعراب مسلمان متفق شدند. يزدگرد، فرمانده سپاه خراسان رستم فرخزاد را كه برجسته ترين فرمانده آن زمان ايران بود و سپاه تحت امر وي، بزرگترين لشكر ايران بود به فرماندهي كل سپاه ايران در نبرد با مسلمانان تعيين كرد.