بندگان مرا آگاه کن که من دارای گذشت زیاد و مهر فراوان هستم

روزی امام جلیل القدر، امام نووی “رحمه الله ” مشغول درس دادن به شاگردانش بودند، هنگامی که به این قول الله تعالی  رسیدند:

نبِّئْ عِبَادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ
(ای پیغمبر!) بندگان مرا آگاه کن که من دارای گذشت زیاد و مهر فراوان هستم (در حق کسانی که توبه بکنند و ایمان بیاورند و کار نیک انجام بدهند).

وأَنَّ عَذَابِی هُوَ الْعَذَابُ الْأَلِیمُ
و این که عذاب من (در حق سرکشان بی‌ایمان) عذاب بسیار دردناکی است (و عذابهای دیگر در برابرش عذاب نیست).
الحجر ۴۹-۵۰

بسیار گریه کردند، دانش آموزانش به ایشان گفتند: چه چیزی شما را به گریه انداخته است ای امام؟
ایشان فرمود: آیا به رحمت الله تعالی نگاه نمی کنید آن هنگام که رحمت و بخشایش را به خودشان نسبت میدهند، پس می فرمایند:
( أنی “”أنا”” الغفور الرحیم )

و عذاب را به خودشان نسبت ندادند و فقط آن را مانند برده ای تحت قدرت و مشیت خویش قرار دادند پس فرمودند:
( وأن عذابی”” هو “”العذاب الألیم )

و نفرمودند:  (إنّی أنا المعذِّب )قطعا من عذاب دهنده هستم.

پس من  به یاد کلام ابن عباس “رضی الله عنه “افتادم انجا که فرمود:خداوند رحمات خود را در روز قیامت نازل میکند تا انجا که ابلیس فکر می کند که خداوند او را میبخشد…

مقاله پیشنهادی

کرامت انسان ها نزد خدا

کرامت انسان ها نزد خدا در شریعت اسلام هیچ نژاد و زبانی از بقیه برتر …